Het merendeel van het Hollandse eremetaal op de Olympische Spelen in China is behaald door de vrouwen. Als ik goed heb geteld waren het er acht voor het feminieme geslacht en slechts drie voor de masculiene infanterie. Dat laatste woord is niet geheel hors categorie en ook niet slechts ten faveure van het rijm: een niet te onderschatten deel van de nemers aan de Spelen Der Verbroedering heeft of wellicht had een militaristische dagbesteding. Nou ja, het valt te betwijfelen dat de dag grotendeels werd besteed aan soldaatje spelen of aan de krijgsleer, maar toch: menig vaderlandslievend strijder voor Olympisch goud had een krijgshaftig bestaan of verleden. En dan moesten we mannetjeslilliputter Yuri van Gelder nog thuis laten! Maar dit Michelinmannetje werd toch uitgezonden naar Chinatown op kosten van Het Vaderlandse Leger - op ons aller kosten dus! - en hij zag er in zijn subtiele legerdracht uit als om door een ringetje te halen.
De vrouwelijke suprematie in het pakken van Olympische plakken begon al bij de vorige editie in 2004 en tekent zich nu ook af bij de Paralympics. Het vrouw zijn is dus in geen enkel opzicht een beperking meer…
Reeds vele en diverse theorieën zijn er losgelaten op de mogelijke oorzaken van en verklaringen voor deze curieuze(?) opmars der amazones. Kijk, in België is het sowieso opmerkelijk. Daar is de gehele medailleoogst binnengebracht door het vrouwelijke geslacht. Een reden te meer om dit dolende land bij ons in te lijven.

Natuurlijk werd de emancipatie erbij gesleept. Alsof (vermeende) vrijheid en zelfstandigheid vanzelfsprekend leiden tot betere prestaties! Het vroegere IJzeren Blok grossierde evenzeer in Olympische medailles en andersoortige palmares als dat het uitblonk in bureaucratische en fysieke vrijheidsbeperkende maatregelen. Zou het toeval zijn dat ook daar destijds vrijwel elke sporter staatsamateur, dus militair was? Doping, zegt u? Gaat er bij u al een ringtone rinkelen? Yuri al eens goed bekeken?
Ton Boot, zelfverklaard kenner der psyche van de topsporter en basketbalcoach, stelt dat (sport)vrouwen veel meer dan mannen in staat zijn om doelgericht en planmatig te werken. Ton Boot heeft bij mijn weten nooit een vrouwenteam getraind, maar daar mag ik naast zitten. Maar hij heeft gelijk. Want als er iemand is die recht van spreken heeft over de vrouwelijke psyche, dan is het uw scribent. Ik ben ervaringsdeskundige bij uitstek. Mijn jeugd werd geteisterd door vier oudere zussen, mijn beste vrienden zijn vriendinnen en al vrijwel mijn gehele arbeidzame leven breng ik grotendeels door met collegaatjes, want zo worden vrouwelijke collega’s doorgaans aangeduid. Vreemd genoeg kleineren vooral vrouwen onderling mekaar als zodanig. Hier is nog een emancipatorisch slagje te maken, dunkt me. Nu echter of all females Cisca Dresselhuys opzij is gaan staan….?
Maar goed, leer mij de (sport)vrouwtjes kennen. Geen fanatieker soort op aard! Rivaliserend, intrigerend, irriterend en manipulerend. Oké, dat doen ze niet alleen naar de tegenstander toe, maar ook onderling als team. Het is dan ook een tour de force om een groep vrouwen te coachen. Slaag je er echter in om al die eigenschappen collectief te stuwen richting opponent, dan heb je goud of in elk geval eremetaal in handen. Dan houdt zelfs een mastodonte als de Italiaanse waterpoloster Casanova(what’s in a name!) niet het hoofd boven water tegen onze en masse knijpende, trekkende, spugende en uiterst doeltreffende, nationale waterpolovrouwen.
De meiden gaven alleen zelf niet graag toe dat ze fanatiek waren, dat ze eigenlijk koste wat kost wilden winnen. ‘Als ik maar fijn gespeeld heb’ of ‘Meer dan mijn best kan ik niet doen’. Zo klonk het vaak vóór of na de wedstrijd uit feminieme hoek. Wie de dames echter goed observeert tijdens het spel, ziet een hoop latent fanatisme; bespeurt wel degelijk, zij het verholen, teleurstelling, frustratie en wraakzucht bij verlies, en besmuikt en gniffelend plezier, ja zelfs oogluikend leedvermaak bij winst. Maar dat alles is nu, zeker op topniveau, verleden tijd. Dé verklaring voor de onstuitbare opmars der IJzeren Maagden is simpelweg het gegeven dat ze er nu ronduit voor uit durven komen en al hun wapens in de strijd gooien om de irritantes aan de andere kant van het veld, de streep of het net af te straffen. En wij mannen, die het aureool van fanatisme, onoverwinnelijkheid en onverzettelijkheid met ons mee denken te dragen, wij steken hierbij schril af en delven het onderspit en allesbehalve goud. Wij zijn véél softer, ons stoere imago ten spijt. Wij verbroederen liever met de vijand in plaats van hem te verpletteren. Onze zusters hebben hier geen boodschap aan. Als zij de voorbereiding, het trainingskamp, zelfs het Bancrasmodel hebben overleefd dankzij mentale begeleiders en coaches die engelengeduld moeten betrachten om het onderlinge gezeur en getreiter, de rivaliteit en jaloezie het hoofd te bieden - dan is er geen sterker en effectiever leger inzetbaar dan een vrouwenteam. De Olympiade zal dan ook weldra worden omgedoopt tot De Spelen Der Verzustering, maar niet heus.