Alomtwege wordt kleinschaligheid gepropageerd en ook toegepast, maar de massaliteit en overstructurering van dit soort evenementen kent nergens zijn weerga. Bezoek zelf maar eens een popconcert. Dan bemerk je hoe moeilijk het voor jou al is om als ‘normaal’, mobiel persoon de tap, laat staan het toilet te bereiken. Vele volgzame bezoekers van het soort megaconcerten als in aanvang beschreven, moeten zich vaak uiterst ongemakkelijk, overgeleverd zo niet ontredderd voelen, afhankelijk als ze zijn van begeleiding en omstandigheden.  De meesten zullen  blijven lachen, omdat ze dit zichzelf hebben – of is -aangeleerd, iets wat door de artiesten en de organisatie weer wordt gemisinterpreteerd  als een bevestiging van hun uitgangspunt, waardoor de toegift wederom is verzekerd. Hun zij dat nog vergeven, maar gij die de zorg van uw eigen cliëntèle moogt coördineren, zoudt toch beter moeten weten. Al weet ik dat er een kersverse, alleszins talentvolle staffunctionaris is, die Franske Bauer onmisbaar acht bij de zorg voor een normaal bestaan. Ach, een staffunctionaris is ook maar een mens… Bij mij treedt er een acute storing op in mijn circulatie- en  bewegingsapparaat, wat en waar dat dan ook moge wezen… Zulks geschiedt zeker en vast bij vele verstandelijk gehandicapte medemensen, maar dat ben ik nog in geen enkel zorgplan tegengekomen.

Het wordt de hoogste tijd voor een meer kleinschalig, vraaggestuurd muzikaal aanbod. En hoe genereus ook, het hoeft echt allemaal niet voor niks. Wanneer de klant voldoende keuze heeft, is deze gaarne bereid te betalen voor datgene wat hij of zij werkelijk mooi en aantrekkelijk vindt. Het zal in elk geval de kwaliteit ten goede komen. Daarbij zit er aan dat kosteloze ook nog een stigmatiserend, weinig normaliserend, gewennend effect. Men gaat het vanzelfsprekend vinden dat alles gratis is en heeft er dientengevolge de grootste moeite mee wanneer er wel betaald dient te worden. Een schone taak voor Erik de Voorman van het Severinusontspanningsgebeuren. Want wie anders dan Severinus zou het voorbeeld moeten geven, de trend moeten zetten, de kar moeten trekken?! Wie kan er beter de artiest omgekeerd integreren in zijn publiek?!

Wij hebben onze eigen Van Morrison, in de persoon van Dirty (old man) Harry  ‘dubbeljoe’ Bush en niet te vergeten onze ideale huismix van Hans en Candy Dulfer, in de gedaante van de man met het meest sonore stem- en saxofoongeluid van Severinus en omstreken, the one and only Theo van Dooren!!
Sorry Corry, je hebt het zelf zo treffend gezongen in die fraaie klassieker, maar het heeft meer betrekking op jezelf en je klonen dan je wellicht wenst toe te geven: Mooi was die tijd…

Hoezeer we hier soms(?) mee worstelen, blijkt uit de grote schoonmaakoperatie, uit het poetsen dat tot reinigen, moppen, nat afnemen en wetenschap is verheven. Althans mijn MULO-opleiding is volstrekt ontoereikend om de werkschema’s, de arbeidsfilosofie en de terminologie van de hedendaagse interieurverzorging te doorgronden.
Dat we in de Severinusvolksmond nog vaak reppen van de ziekenhuisdienstengroep is alleszeggend voor de bedrijfsmatige insteek in deze. We hebben deze functie ingehuurd, er  uiteraard een prijskaartje aangehangen  en op dit prijskaartje prijkt momenteel de naam Asito, Asito Medical Facilities om volledig te zijn. Een professionele opruimingsdienst dus, welke zich de komende tijd mag waarmaken door ons ervan te overtuigen dat er voor deze prijs grondig en efficiënt kan worden schoongemaakt. Zeg maar een Asito-toets voor de poets en deze vergelijking is toepasselijker dan op het eerste oog lijkt, zal zodadelijk blijken. 

Argeloos als ik ben, ging ik ervan uit dat het allemaal wel zou loslopen en dat het voor ons weinig verschil zou uitmaken. Toen ik echter, in ons sectoroverleg, die twee veel te jonge yuppen in hun veel te ouwelijke pakken namens Asito hoorde vertellen dat het reinigen terug naar de basis moest, begon ik nattigheid te voelen, een overigens voorspelbare sensatie in deze context… Ze willen zelf terug naar de basisschool en vandaar die toets, dacht ik eerst nog. Maar nee hoor, toen de machtsoverdracht van de oude naar de nieuwe allesreiniger letterlijk op onze naar een flinke beurt hunkerende vloer had plaatsgevonden, zagen we niet alleen onze vertrouwde interieurverzorgster ijlings in haar mopwagen vertrekken, maar bleek ook de bezem zó grondig door ons urenpakket te zijn gehaald dat zelfs een witte turbosupertornado hier met faalangst en burnout te kampen had gekregen. Back to basic, we waren geheel terug naar af. Wie had ons deze poets gebakken?!! Ze zouden onderhand toch moeten weten dat je met ons niet moet proberen de vloer aan te vegen?!!

Vanzelfsprekend trad toen het afschuifsysteem, het zwartepietenspel in werking. En ach, het zal uiteindelijk wel weer goed komen, maar het zou toch eigenlijk ook een zelfreinigend effect moeten hebben op het management.
Want het ene huis is het andere niet. Normaal waar het normaal kan, bijzonder waar het bijzonder moet, zo luidt een interessant uitgangspunt in de beleidsvisie van Severinus, toch?

Hoe normaler de woonsituatie, hoe normaler de facilitering dus zou moeten worden geregeld. Een huis waar veel verzorging, behandeling wordt vereist en waar weinig tot geen behoefte aan en sprake is van communicatie tussen interieurverzorgenden en bewoners, daar zou juist deze facilitering zo efficiënt en zakelijk mogelijk geregeld moeten worden. In huizen zoals de “onze”, waar de bewoner zich veel meer bewust is van de eigenheid van huis en (bad)kamer, daar past geen onpersoonlijke, klinische en strikt afgemeten schoonmaakfunctie. 
Ik pleit dus voor het maken van onderscheid, voor poetsfunctiedifferentiatie, waarmee en passant een nieuw woord is toegevoegd aan het toch al zo bloemrijke vocabulaire in poetsland, terwijl de liefhebbers van scrabble en “galgje” er eveneens hun voordeel mee kunnen doen.

Of Asito de toets der kritiek zal kunnen doorstaan, moeten we afwachten, evenals het zelfreinigende effect op het management. Nieuwe bezems vegen schoon, maar vooralsnog lijkt het meer op een ouwe mop.

Alweer ruim zeven jaar geleden stond nagenoeg dezelfde necrologische aanhef boven een bespiegeling van mijn hand naar aanleiding van het vertrek van Theo van Bakel richting Zeeland. Nu ook Theodorus Coppens inmiddels de moederschuit heeft verlaten, lijkt me dit dè gelegenheid om opnieuw het requiem aan te heffen. Maar eigenlijk behoort het ware requiem toe aan de helaas veel te vroeg overleden Theo Lammers, ook deel uitmakend van de roemruchtste lesgroep uit de Severinushistorie. Je zou denken aan een studie theologie, maar Theo weet als geen ander dat dit, zoals zoveel in welke opleiding dan ook, van A tot Z is gelogen.

- Ik realiseer me nu dat ‘moederschuit’ slechts één luttel lullig lettertje (o heerlijke allitteratie!) verschilt van ‘modderschuit’, maar we gaan nergens mee gooien, want we zitten allemaal even in hetzelfde schuitje. Dit requiem is uitsluitend bedoeld als eerbetoon aan ons aller Theo Coppens, die zowel de toekomst heeft verzekerd als het lot gaat bezegelen van menig Severinusemployé en van mij in het bijzonder, door zich sterk te gaan maken voor de Veldhovense bejaardenzorg.
 
- Een telg van wellicht de omvangrijkste Veldhovense dynastie, Het Groot Niet Te Vermijden Blaasorkest: de familie Coppens. In plaatselijke kringen ook wel, wat oneerbiedig, aangeduid als ‘veul kop en veul pens’. In elk geval is Theo een onmiskenbaar exemplaar van dit roemrijke geslacht. Het type ruwe bolster, blanke pit; een grote mond, maar een klein hartje.

Begin zeventiger jaren, nauwelijks zeventien jaar oud, meldde hij zich aan bij Severinus. Blij, bleu en blozend, in één woord: ontwapenend. Het was de ontbolstering van de Bende Van Vijf – Bakel, Coppens, Dinther, Hoof, Meurs – die elk op geheel eigen wijze een opvallende rol zouden gaan vervullen in de toekomstontwikkelingen van Severinus. Eenmaal volwassen en wat ervaringen rijker geworden, viel hem de eer te beurt deel uit te gaan maken van het startteam van de moeder aller buitenhuizen en werden we dus directe collega’s. Zijn verblijf bij ons werd nog even op zeer ontwapenende wijze doorkruist door een gedemilitariseerde zone op de keuterboerderij.
Anekdotes te over uit onze samenwerkingsperiode, maar het is bijna vaste prik dat ik er eentje uitlicht. Hilvarenbeek, jeugdherberg, vakantie bewoners. Theo, Carla en ik evalueren de dag tot in de kleine uurtjes, bijgestaan door een binnengesmokkelde fles vuurwater en een grote zak pinda’s. Theo had net een nieuw gebit laten aanmeten, kennelijk om toen al blijk te geven van zijn grote affiniteit met de bejaarde medemens… De fatale combinatie van drank, pinda’s en kleefpasta had echter in toenemende mate een verwoestende uitwerking op zijn spraakvermogen. Hoewel zijn lichaamstaal een hoog filosofisch gehalte suggereerde van zijn zowel krachtige als langdurige betoog, was hij even onnavolgbaar als onverstaanbaar. Dat kon de pret niet drukken, integendeel. Zelden heb ik nog ooit zó gelachen, zeker toen tegen de morgen bleek dat hij de hele tijd op zijn praatstoel in een punaise had gezeten!! Misschien heeft ie ons dat wel willen vertellen die onvergetelijke nacht, hij raakte er in elk geval niet geprikkeld door en bleef lachen, zij het als een boer met MKZ. Dat hij ook toen al ruim in zijn vlees zat, zal er niet geheel vreemd aan zijn geweest.
Ik voel me toch een beetje verantwoordelijk voor zijn opvoeding en opleiding, al zal hij dat zelf wel niet geheel onderschrijven. Niettemin werd hij, na enige jaren buitenshuis te hebben vertoefd, weer binnengehaald en geroepen tot een hoger ambt. Schier onvermijdelijk volgde hij toen ook de raad op om de Severinusonderneming met argusogen te volgen, een al even schier onvermijdelijke stap in het kader van de carrièreontwikkeling. En dat maakte mij weer voor de zoveelste keer tot buitenbeentje als enige van de Bende Van Vijf zonder ordeteken.
Als OR-secretaris rookte hij menige zware pijp en kreeg hij heel wat sigaren uit eigen doos gepresenteerd. Echter zijn schoorsteen moest ook roken, dus ondernam hij diverse pogingen om zijn horizon te verbreden en zijn vleugels uit te slaan binnen de Severinusgelederen. Dit heeft niet mogen baten, dus trok Theo de stoute schoenen aan, vond elders emplooi en dat is mooi.
Voor mij blijft hij even ontwapenend als altijd, want de stoere pose en taal ten spijt, die jongensachtige blos raakt hij nooit kwijt.
En wie weet is het toch die punaise geweest van destijds die hem de juiste prikkel heeft gegeven om zijn tanden ergens anders in te zetten. Hij is in elk geval zijn gewicht in goud waard.
  

Het is echter een complexe materie. Waar vele organisaties, instanties, clubs en verenigingen niet zonder hun vrijwilligers kunnen, kunnen tegelijkertijd vele vrijwilligers niet zonder hun vrijwilligerswerk. Anders gezegd: een vrijwillekeurige(..) voetbalclub heeft zonder vrijwilligers geen bestaansrecht, maar zonder voetbalclub zou menige vrijwilliger een ledig bestaan hebben. Op zijn minst hebben ze dus elkaar nodig. Het vrijwillige aspect krijgt dan al snel een meer dwangmatig karakter, met alle gevolgen van dien. En dan heb ik het nog niet over de stem des volks die rept van een kwaaie vrouw of man thuis en daar niks te vertellen hebben, compensatie voor mislukte carrières en liefdadigheidswerk omdat man- of vrouwlief  te veel verdient. U begrijpt, ik heb zelf ook mijn vrijwilligersfase gehad en ik ben daar niet vrolijk van geworden. Laten we het er maar op houden dat ik er niet voor in de wieg ben gelegd.

Gelukkig zijn er nog wel vele geboren vrijwilligers of eigenlijk zou het passender zijn te spreken van vrijwilligsters, omdat volgens mij het merendeel van dit legioen van vrouwelijke kunne is. Wees niet bang, ik ga hierover niet nog meer psychologiseren dan ik hiervóór al heb gedaan; wie de schoen past, trekke hem geheel vrijwillig aan. En voor een veel betere persiflage verwijs ik gaarne naar Jiskefet.
Het is altijd gevaarlijk namen te noemen, maar dat neem ik dit keer voor lief. Je hebt nu eenmaal mensen die vrijwilliger zijn en je hebt er die het spelen, die het acteren, maar het nooit echt worden. Schaar uzelf nu niet meteen onder deze laatste categorie, wanneer u niet wordt vernoemd. De kans is groot dat u daarmee uzelf groot onrecht aandoet en dat verdient u waarschijnlijk in geen enkel opzicht. Het is een uiterst kleine, volstrekt vrijwillekeurige selectie en volgorde, geheel voor eigen rekening.

Denkend aan Severinus zie ik de geslaagde pogingen van mevrouw Vervoort om versgediplomeerden in de bloemetjes te zetten. En in een adem noem ik dan de dames
Van Calker en De Jong, vitaal en krachtig als hart en long. Maar de ultieme, bijna vleesgeworden vrijwilliger is voor mij Hans van Berkel. Al tijdens zijn professionele, bezoldigde bestaan zag ik hem steeds voor een vrijwilliger aan.

U zult het mij hopelijk niet euvel duiden, wanneer ik nog even onze eigen onvolprezen vrijwilligers in het zonnetje zet. Om te beginnen Rinus de Zeeuwsche Brabander, in Biezenkuilenkringen wel aangeduid als Zeverrinus, die fietsend met bewoners door weer en wind, toch steeds maar weer de weg terugvindt. Met in zijn koelkast zijn eigen vloeibare Nandrolon. Bij Studio Sport hebben ze tegenwoordig de machine IJzeren Rinus, maar alleen onze Rinus mag aanspraak maken op dit predikaat. Dan hebben we de heren Francois en Kriele, spoorzoekers in de trein op wielen. En niet te vergeten de tweelingbroer van huismeester Jan, Henk v/d Heijden, op de computer Frank z’n geleide. 

Deze geheel vrijwillige bijdrage is bedoeld als hommage aan alle ferme soldaten aan het vrijwilligersfront. Uw vrije wil geschiede op aarde (thuis) zoals in de hemel (Severinus).